Pagina's

Tot ziens!

Zo, het eerste semester in Berlijn zit erop. Ik heb de referaten, Hausarbeiten en Klausur overleefd en afscheid genomen van mijn lieve Erasmus-vrienden die helaas niet meer het tweede semester blijven. Ik ben toch wel blij om nu door heel Europa vrienden te hebben (en dus een excuus om nog meer steden te bezoeken) en kijk ernaar uit wie ik het volgende semester allemaal zal ontmoeten! 
Voor nu richt ik me op een nieuw avontuur; komende week zal ik voor een maand naar Indonesië gaan  - terug naar the roots zoals men dat dramatisch zegt op programma's zoals Vermist. Nee, maak je geen zorgen, ik ga niet mijn biologische moeder zoeken (als alles goed is woont die namelijk niet zo ver van Berlijn) en ik ben ook geen tweelingbroer op het spoor. Wat ik wel ga doen is het eiland van mijn opa en oma bezoeken, chillen op Bali, vissen in Ambon en genieten van het heerlijke eten (eindelijk weer es campur en in plaats van pizza's bestellen bami goreng voor de deur kopen, ik kan niet wachten!) en het gezelschap van mijn familie in Jakarta. 

Bron: klik
Stiekem hoop ik op een enorme sneeuwstorm in Berlijn terwijl ik lekker op dit Bounty-eiland ligt te chillen met een kokosnoot (of Pisang Ambon, hihihi hahaha)


Daarmee komt dit blog tot een einde. Ik vind het wel goed geweest en had niet gedacht dat ik dit hele 'lief dagboek'-idee nog zo lang zou volhouden maar uiteindelijk begin ik het toch wel érg saai te vinden. Voor de thuisblijvers die nu al afkickverschijnselen krijgen, maak je geen zorgen - jullie zijn nog niet af van mijn Berlin rants. 

Sjors Kloenie en de cultureel verantwoorde week

Toen het hier een maand geleden langzaam begon te sneeuwen, begon ik te twijfelen wat er mis is gegaan in onze evolutie zó dat wij geen winterslaap meer houden. Gelukkig blijkt het klimaat ook schijt te hebben aan sneeuw en zo geschiedde het dat het na een week klappertanden bij -16 nu weer prima zonnig weer is. Dat kwam goed uit wat ik kreeg bezoek uit het altijd tropische Leuven.



Resultaat van linkse hobby's

Naast een overload aan Kuchen kwamen we op cultureel vlak ook niks tekort. De museumjaarkaart werd aangeschaft en het Bode Museum, Pergamon museum en Neues Museum werden grondig (understatement) uitgekamd. Het leukste aan een museum vind ik altijd zo vrolijk mogelijke beeldjes en reliefs verzamelen, zo lief!

Kunst is heel belangrijk
Nadat al mijn presentaties en examen erop zaten, lagen er nog 2 vrije weken in Berlijn voor me en om dat te vieren stortte ik me deze zaterdag tussen een horde volwassen mannen die gilden als een stel bakvissen bij Justin Bieber. Ja, dat was vrijwillig en diende een hoger doel. Berlijn werd namelijk overspoeld door Belangrijke Mensen vanwege de Berlinale en die moesten natuurlijk op de gevoelige plaat gelegd worden. In het kader van 'een foto zegt meer dan 1000 woorden':
SJORS KLOENIE!!!!!!!!!!!!!!! Je zou misschien een stel gillende huismoeders of Nespresso-fanaten verwachten maar vreemd genoeg waren het vooral hysterisch blije mannen die zich verdrongen voor een plaatje of handtekening van de knapste verkoper van de duurste koffie uit een pakje.  Toegegeven, het is niet de beste foto ooit, maar het was dan ook érg druk. En ik ben een waardeloze fotograaf. En misschien was dit gewoon niet George Clooney's beste kant.
Matt Damon vonden ze niet zo heel interessant, wat ik best sneu vond.
Nu was het mijn beurt om heel blij te zijn want hallo - ik zag Walter aka John Goodman IN LEVENDE LIJVE. Tja, prioriteten. En in John Goodman's geval is 'levende lijve' heel veel waar voor je geld.

Jongens, en deze parel is voor het laatst. Op deze foto zie je, jawel een glimp van de hoed van Bill Murray. We can all die happy now.










Mijn "vakantie in eigen land" bestond voornamelijk uit familie, eten, vrienden, eten en lezen over eten. Na nog net geen twee weken vertrok ik weer terug naar huis, want dat is Berlijn nu wel voor me geworden. 
Nikolaiviertel

De volgende dag mocht ik alweer hard aan het werk want ik heb een nieuw paspoort nodig en dus toog
ik vol goede moed naar de Nederlandse ambassade. Daar kon weinig mis gaan wat papierwerk betreft, het is immers Nederland, en als wij ergens supergoed in zijn, is het wel administratie en organisatie, toch? Grapje! Ook hier bleek weer een document te missen dat bij de Bürgeramt opgehaald moest worden. Met in mijn achterhoofd mijn eerdere ervaringen met de Bürgeramt, begon het in mijn hoofd zodanig te tollen dat ik na betaling zo snel mogelijk het gebouw verliet.

Driekönigstorte, hmm!
Ik vond mijn rust in het nabijgelegen Nikolaiviertel waar ik een gezellig klein cafeetje tegenkwam, dat pretendeerde typisch Hollands te zijn. Eenmaal binnengekomen werd ik toegezongen door gezellige Spanjaarden met gitaar (op de radio, niet in het echt), werd ik omgeven door schilderijen met pittorekse Franse landschapjes en mocht ik bij een Chinees-uitziend-meisje mijn bestelling doen: krautertee met Duitse Dreikönige torte. Tot dusver érg Hollands, ja. Ik installeerde me in de truttigste stoeltjes die ik kon vinden en zat met genoegen mijn taart (99% amandelspijs, 1% rozijnen) naar binnen te werken toen mijn oog op twee dames die buiten stonden viel. Daar speelde zich het meest Nederlandse tafereel af dat je je kan voorstellen: de dames spiekten even naar binnen, keken wat ongemakkelijk om zich heen, namen plaats op de bankjes voor het raam, openden hun rugzak en ja hoor - daar zijn ze: de meegebrachte boterhammen! Hoe gezellig kan het zijn? Mijn taart smaakte ineens nog beter.

De rest van de week bestond uit het benodigde formulier ophalen in een piepklein gemeentehuis buiten Berlijn (gelukkig duurde dat dit keer geen 6 uur), een bezoek aan Ikea met bijbehorende Köttbullar (wat zijn die dingen eigenlijk goor), een presentatie over Dada in Berlijn mét Duchamps wcpot en  de onmogelijke opdracht van onze Erasmusklas-docent om "even een expressionistisch gedicht in het Duits te schrijven." Wat kan ik zeggen: een carrière als dichter zal ik maar vergeten...


Op vakantie in eigen land

En ineens zijn de twee eerste weken van 2014 alweer bijna voorbij....hoe, wat, waar? Ja, ik kan nu wel gaan beginnen over 'hoe snel de tijd gaat' maar dat klinkt ook voor zo als je oma, dus dat bespaar ik jullie. Net zoals de nieuwjaarsgroeten, die mogen uiterlijk tot 6 januari (Drie Koningen) gegeven worden dus daar hou ik me ook aan.

Deze Kerst was een behoorlijke internationale Kerst, en dan bedoel ik niet omdat ik nu gezien kan worden als nep-Pruis maar mijn familie kwam over uit Indonesië! Dat gaat ongeveer zo:
Nee, dit geldt niet alleen voor Indo's.
Volle boel dus maar dan wel dubbel zo gezellig. Geheel in stijl werd onze Kerst gekenmerkt door een onophoudelijk eten: soto, eindelijk weer échte saté (met peteh!), en als hoogtepunt: friet speciaal met een kroket (ja, dat was mijn hoogtepunt van de vakantie, wat wil je nu zeggen?) Zelfs taart werd er gebakken deze keer en zelfs 300% meer als het jaar daarvoor, wat uitkomt op het duizelingwekkende aantal van....*tromgeroffel*....drie! 

Pre-Voedselzandloperfase: pavlova met
cranberries, kersen en slagroom.
Hmmm.
Dat eetfestijn duurde niet lang, ik kwam namelijk tijdens een vlaag van verstandsverbijstering op het zeer verhelderende idee om nog tijdens de kerstperiode het boek van Kris Verburgh, De Voedselzandloper, te kopen. Je snapt dat dat pas na Nieuwjaar voorzichtig werd ingekeken. En niet zonder resultaat, want aangezien ik nu zo bang ben voor acute bloedaderverkalking, hartinfarcten en Alzheimer op mijn 25ste eet ik alleen nog sla. Volgens mij word ik zo'n irritante health freak die leeft op lijnzaad-spinazie-bleekselderij smoothies, dus berg je maar alvast.

Ho ho, wat is dit? 
Rood vlees?!  Ja, dat betekent natuurlijk
een instant herseninfarct, whoops!
Een aparte gewaarwording is het trouwens, als je bij thuiskomst erachter komt dat hoewel alles is zoals je het achterliet, toch alles anders is. Anders dan verwacht werd ik, terug in Leuven, niet overmanteld door een "oh wat geweldig om terug te zijn"-gevoel, maar eerder grote verbazing.  Wat is het toch eigenlijk een kleine stad maar tegelijkertijd: wat miste ik de metro toen ik in de regen aankwam op het station en nog een halfuur moest lopen. In plaats van een gevoel van thuiskomen, voelde het als op vakantie gaan in je eigen land, iets wat niet per se slecht is..


Berliner(isch) in een notendop


  • Eind november kreeg ik hooggeëerd bezoek in de vorm van mijn ouders, broertje en tante en bezochten we de typische toeristische plekjes in Berlijn, waaronder de Hackescher Höfe. Daarnaast ontbeten we op z'n Berlijns met een brunch in Prenzlauer Berg. 
  • Ik ben dan wel een Kunstwetenschappen-studenten, de teller bezochte musea staat tot nu toe op een miezerige 2. Afgelopen maand bezocht ik de tentoonstelling van Anish Kapoor in het Martin Gropius-gebouw en maakte er thuis verslag van in de vorm van een strip. Ondertussen blijf ik ook nog rustig aanmodderen met papier, en ben ik bezig met een erg cool project.
  • De middagen bracht ik door in de universiteitsbibliotheek en werkte ik aan mijn Referat en schreef tegelijkertijd een Hausarbeit. Dat is pas multi-tasken. Mijn Referat werd overigens mede dankzij een fancy Prezi (hier een volledig onbekend begrip) heel enthousiast ontvangen. Yes!
  • In een ver verleden claimde ik nog een Lord of The Rings-fan te zijn, nu was het volledig langs me heen gegaan dat de première van The Hobbit ook hier in Berlijn plaatsvond. Deze resten van de opening kwam ik tegen nadat ik The Hunger Games: Catching Fire had bekeken in Cinestar. En ik moet toegeven, die film is beter dan verwacht...
  • Het leuke aan spontane bezoekjes naar de bios zonder gezelschap is niet alleen dat niemand de hele tijd door de film zit te praten maar ook dat je daarna schaamteloos om middernacht een grote Latte Macchiato en Mascarpone-dessert naar binnen kan werken zonder het te hoeven delen.
  • Mijn favoriete bezigheid op dode momenten: mijn nagels lakken. En dan het liefste met deze kleur van Chanel.
  • Sinterklaas werd ook hier in Berlijn gevierd. Met een groep Belgische mede-Erasmussers genoot ik van (choco)pepernoten, zelfgemaakte chocolademelk en afleveringen van Dag Sinterklaasje. De avond (of beter; ochtend) sloten we af in de donkere kelders van Tresor. Afgelopen weekend vond Het Grote Kerstdiner plaats van de Halbauer Weg-vrienden (dit is mijn vaste vriendengroep met Erasmus-studenten uit heel Europa). Groot was het inderdaad, iedereen had een gerecht uit zijn eigen land klaargemaakt. Er was goulash, frittata, Griekse vleesschotels, Letlandse kwarkcakejes, Ierse stuffing en taarten, salades, lebkuchen en Kourabiethes - mijn absolute favoriet. Nadat iedereen propvol was, werd de avond in stijl afgesloten met een gitaar en Ierse folklore liedjes.


Berlin, Berlin


Toen Marlene Dietrich me dit lied toezong in één van mijn eerste lessen Kulturelle Orientierung Berlin kon ik haar maar moeilijk geloven. 

"Berlin, Berlin, hier lebt der Mensch gefährlich,
Und rutscht er aus, dann dreht sich keiner um.
Doch haut er hin - dann ist der Beifall ehrlich.
Berlin Berlin, du bist mein Publikum."

Dat was niet het Berlijn dat ik kende, met de warme mensen die altijd vriendelijk een praatje kwamen maken en enthousiast waren te horen dat ik uit Nederland kwam . Ik was dan ook nog maar 3 weken in Berlijn en kende het alleen wie es lacht en niet wie es weint. Nu er over Berlijn een grauwe sluier is gevallen (de lucht is hier echt grijzer) en de tientallen kerstmarkten de stad veranderen in een kitscherig winterwonderland, vallen de tegenstellingen in deze stad me steeds meer op. 

Berlijn is niet alleen de stad met de relaxte Berliners, diezelfde Berliners kunnen ook zo meckeren dat zelfs wij, Nederlanders, er wat van kunnen leren. Berlijn is niet alleen de deprimerend dure KaDeWe maar ook de stad waar de armoede letterlijk op elke hoek van de straat ligt. Berlijn is niet alleen een mooie stad met tientallen musea, het is ook een lelijke stad met verregende monumenten.

Zowel Dietrich als zei: Berlin wie es weint und wie es lacht.




Stasigefängnis Hohenschönenhausen.

Ik heb al een hele tijd niks meer laten horen, maar ter compensatie heb ik vandaag een hele lap tekst. Overigens niet over de meest zonnige kant van Berlijn, dus ik zou die kop thee en warme deken nog maar even laten...

Hoewel mijn huisgenootje me nog zo op het hart gedrukt had er weg te blijven omdat het er stikt van de neonazi's, stond ik op de meest druilerige dag van het jaar in het meest druilerige gedeelte van Berlijn: Lichtenberg. Overigens niet om het lot te tarten - ik heb niet zoveel met neonazi's en vermijd dan ook liever elk contact met hen. Toch stond ik daar verregend te wachten op de bus die maar niet kwam, voelde de ogen in mijn rug prikken en hoorde de andere buswachters denken: "die hoort hier toch niet?" Nee, ik hoor hier ook niet - in Oost-Berlijn waar de muur dan wel gevallen is maar de treurnis nog immer aanwezig. Nee, op de meest druilerige dag van het jaar, op de meest druilerige plek in Berlijn, wachtte ik op de bus die me naar de meest depressieve schoolexcursie ooit ging brengen.

Weet je, schoolexcursies zijn meestal ontzettend leuk. Ze herinneren me aan de middelbare school, waar 'schoolexcursie' gelijk stond aan het nuttigen van een overdreven hoeveelheid snoep en "rondje! rondje!" bij elke rotonde - iets waar de buschauffeur dan vaak gelaten gehoor aangaf. Dit keer was er echter geen snoep en al helemaal geen rondjes bij de rotonde want er was geeneens een bus. Ik ging naar Stasigefängnis Hohenschönenhausen.